Αύγουστος 2002
Χρειάστηκε να γράψω ένα βιογραφικό…..
Προσπάθησα να το συντάξω όσο πιο γρήγορα μπορούσα: όμως, μου ήταν δύσκολο να περιγράψω τον εαυτό μου ή τη ζωή μου με δυο λόγια κι επειδή δεν ήξερα τι ακριβώς ενδιέφερε να μάθουν αυτοί που το ζήτησαν, αποφάσισα ν’ αναφέρω μερικά κομμάτια απ’ τα χρόνια που είχα ζήσει μέχρι τότε για να σχηματίσουν τη γνώμη που ήθελαν.
Έτσι ξεκίνησα να γράφω…..
Πως μπορούσε όμως να χωρέσει η ζωή μου σε μερικές αράδες; Γράφοντας, ‘ρχόντουσαν ανακατεμένα στο μυαλό μου, πρόσωπα, πράγματα και γεγονότα σημαντικά κι ασήμαντα κι ορισμένες στιγμές που στιγμάτισαν τη ζωή μου, που ήταν αδύνατο ν’ αγνοήσω, αφού όλ’ αυτά για μένα, κομμάτι-κομμάτι, είναι όλη μου η ζωή, που κάθε κομμάτι της θα μπορούσα να πω τώρα που έχω διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της, θα μπορούσε να ήταν κάποιος τίτλος από τραγούδια….
Όταν επιτέλους τέλειωσα εκείνο το σύντομο βιογραφικό, ξεκίνησα να γράφω πάλι απ’ την αρχή: θέλησα να γράψω για μένα και τη ζωή μου και δεν ξέρω ποιόν άλλο μπορεί να ενδιαφέρει το πέρασμά μου μεσ’ απ’ τα χρόνια, εκτός απ’ τα παιδιά μου σαν μεγαλώσουν και τα εγγόνια μου
-αν ποτέ αποχτήσω-…. Ίσως αποφάσισα να γράψω ότι θυμάμαι για να περάσω ξανά πάνω απ’ τα χρόνια που έζησα, πριν αυτά περάσουν περισσότερο από μένα…..
Κι είναι πολλά αυτά που θυμάμαι κι υπάρχουν στριμωγμένα στις γωνιές του μυαλού μου και πολλές φορές με πιάνει κάτι σαν νοσταλγία και μελαγχολία μαζί, όταν ανακατεμένα σαν κουβάρι στριφογυρίζουν μέσα μου και θέλω να τα βγάλω όσο πιο προσεχτικά μπορώ και να τα βάλω ένα-ένα στη σειρά….Ίσως είναι, γιατί πολλές φορές νοιώθω πως θα ήθελα -αν γινόταν και μπορούσα-,να κρατήσω αυτά που θέλω
να κρατήσω και για τ’ άλλα να ξεκινούσα τη ζωή μου πάλι απ’ την αρχή…….
